در یادداشتی که عادل فراز، نویسنده و تحلیلگر مسائل شبهقاره، منتشر کرده، آمده است:
انگلیسیها پس از سرکوب شورش سال ۱۸۵۷، نقشههای متعددی برای تحقیر مسلمانان طراحی کردند. نفرت مقامات بریتانیایی از مسلمانان چنان افزایش یافت که بسیاری از افسران انگلیسی بهشدت از این ایده حمایت کردند که مسجد جامع دهلی تخریب شود تا مسلمانان بفهمند حیثیتشان تا چه حد خدشهدار شده است. فرماندار کل حتی پیشنهاد کرد که تاجمحل تخریب و سنگهای مرمر آن فروخته شود.
انگلیسیها به دلایلی نتوانستند این سیاستها را عملی کنند، اما وفاداران به انگلیسیها امروز نقشه آنان را اجرا میکنند. در هند، پس از روی کار آمدن نارندرا مودی، پیوسته حیثیت مسلمانان زیر پا گذاشته میشود. چون مودی نه به عنوان عضو حزب بیجیپی، بلکه به عنوان عضو سازمان «سنگ» (آراساس) به مقام نخستوزیری رسید و تا امروز به سیاستهای این سازمان وفادار مانده است.
در هند، حزب بیجیپی بهعنوان یک حزب سیاسی وجود دارد، اما در واقع این سازمان «سنگ» است که به نام آن در قدرت است. چون «سنگ» همیشه سازمانی وفادار به انگلیسیها بوده، بستری که امروز برای برخورد با اقلیتها در هند فراهم شده، توسط خود انگلیسیها آماده شده است. انگلیسیها این اصل را وضع کردند که اگر میخواهید حیثیت ملتی را زیر پا بگذارید، نمادهای حیثیت آن را به خاک بکشانید.
مسجد بابری و سکوت مسلمانان
پس از استقلال، «سنگ» پیوسته در فکر سرکوب مسلمانان از طریق تخریب مسجد بابری بود. در ۶ دسامبر ۱۹۹۲ این مسجد ویران شد، اما به جای آن معبدی ساخته نشد. گویی در دموکراسی، زمین بر مسلمانان تنگ شد، اما حیثیتشان در حالت احتضار رها شد. این اقدام غیرقانونی توسط دادگاه عالی هند مشروعیت قانونی یافت و قاضی رنجان گوگوئی در آن نقش برجستهای ایفا کرد و در دادگاه وجدان خود مجرم شناخته شد.
در ۹ نوامبر ۲۰۱۹ دادگاه عالی هند حکم خود درباره مسجد بابری را صادر کرد. در این حکم، شواهد تاریخی نادیده گرفته شد و زمین مسجد به هندوها واگذار شد. مسلمانان پیش از حکم دادگاه عالی مانند شهروندان خوب میگفتند که حکم دادگاه را میپذیرند. پرسش این است که چرا به حکم دادگاه اینقدر اعتماد شد؟ دادگاهها همیشه تحت تأثیر حکومت هستند.
پس از این حکم، مسلمانان باید مقاومت میکردند، اما رهبر مسلمانان که پیشتر با دعوت به دهلی آرام شده بود، سکوت کرد. نتیجه پذیرش بیمقاومت حکم بابری امروز بر همه آشکار است. سکوت مسلمانان به «سنگ» این باور را داد که مسلمانان یا ترسیدهاند یا قدرت عملشان فلج شده است.
پس از مسجد بابری، حملات سازمانیافته به هویت مسلمانان و مکانهای عبادیشان آغاز شد. راهکارهای جدیدی برای ترساندن و سرکوب در پیش گرفته شد. دادگاهها، انصاف را نادیده گرفتند.
پلیس پیش از این نیز اقدامات یکطرفه انجام میداد، اما اکنون جانبدارتر به نظر میرسد. دولت گوشهای خود را گرفت. آشوبگران در بزرگراهها جولان میدهند. نه جادهها امن مانده و نه حملونقل عمومی. برخوردهای ساختگی پیش از این نیز رخ میداد، اما این روند بهطور منظم ادامه یافت.