زینب کبری (س) روز پنجم جمادی الاول سال ششم هجری در مدینه، چشم به جهان گشود.

در روایت آمده است که چون ایشان متولد شد، حسین (ع) به پدر عرض کرد: ای پدر بزرگوار، همانا خدای کردگار خواهری به من عطا فرموده!

امیرالمؤمنین (ع) از شنیدن این سخن بی‌اختیار اشک از دیده‌هایش جاری شد. چون حسین (ع) این حال را از پدر بزرگوارش مشاهده نمود، قلب مبارکش درد آمده و اشکش جاری گشت و عرض کرد: بابا فدایت شوم من شما را بشارت آوردم، شما گریه می‌کنید، این گریه بر چیست؟

علی (ع) حسینش را در برگرفت و نوازش نمود و فرمود: نور دیده زود باشد که راز این گریه آشکار و اثرش نمودار شود. » که اشاره به واقعه کربلا می‌کند.

همین بشارت را هنگامی که سلمان به پیغمبر داد، آن حضرت نیز منقلب گشته و گریستند و فرمودند: ای سلمان جبرییل از جانب خداوند جلیل خبر آورد که مصیبت‌های این مولود گرامی غیر معدود باشد تا به آلام کربلا مبتلا شود.

هنگامی که زینب (س) متولد شد مادرش حضرت زهرا (س) از امیرالمؤمنین (ع) خواست تا نوزاد را نامگذاری کند. حضرت فرمود: من در نامگذاری از رسول خدا جلو نمی‌افتم. پس از آنکه حضرت رسول اکرم (ص) از سفر بازگشتند، علی (ع) به آن حضرت عرض کرد: نامی را برای نوزاد انتخاب کنید.

رسول خدا (ص) فرمود: من بر پروردگارم سبقت نمی گیرم.

در این هنگام جبرئیل (ع) فرود آمده، سلام خداوند را به پیامبر (ص) ابلاغ کرده و گفت نام این نوزاد را زینب بگذارید! خداوند بزرگ این نام را برای او بر برگزیده است.

سپس آن حضرت به دختر خود فاطمه (س) فرمودند: دخترم نوزاد را برایم بیاور تا او را ببینم.

فاطمه (س) نوزاد کوچکش را به سینه فشرد بر گونه‌های دوست داشتنی او بوسه زد و آنگاه به پدر بزرگوارش داد. پیامبر (ص) فرزند دلبند زهرای عزیزش را در آغوش کشیده صورت خود را به صورت او گذاشت و شروع به اشک ریختن کرد.

فاطمه (س) ناگهان متوجه این صحنه شد و در حالی که شدیدا ناراحت بود از پدر پرسید: پدرجان چرا گریه می‌کنید؟!

رسول خدا (ص) فرمودند: گریه‌ام به این علت است که پس از مرگ من و تو، این دختر دوست داشتنی سرنوشت غمباری خواهد داشت. در نظرم مجسم گشت که او با چه مشکلاتی دردناکی رو به رو می‌شود و از چه مصیبت‌های بزرگی به خاطر رضای خداوند با آغوش باز استقبال می‌کند.

سپس خطاب به دخترشان فاطمه (س) فرمودند: ای پاره تن من و روشنی چشمانم، فاطمه جان هر کسی که بر زینب و مصایب او بگرید ثواب گریستن کسی را به او می‌دهند که بر دو برادر او حسن و حسین گریه کند.

آنگاه بار دیگر فرمودند: به شما سفارش می‌کنم و این سفارش مرا حاضران به غایبان برسانند، این دختر را احترام کنید که همانند خدیجه کبری (س) است.